Pliniusz powiedział, że „bez karty papirusowej trudno wyobrazić sobie ludzką cywilizację, a tym 
bardziej historię”. I miał w tym sporo racji.
Papirus był wytwarzany w Egipcie już od III tysiąclecia przed naszą erą z włókien rośliny cibory papirusowej, która rosła w delcie Nilu. Obecnie rośliny papirusowe występują w niewielkich ilościach w Palestynie, Syrii i na Sycylii.
Produkcja papirusu opierała się na roślinach, które maiły trójkątny przekrój: miąższ był krojony na cienkie paski, a następnie układano go na zwilżonej wodą desce, tak by brzegi pociętej rośliny nachodziły na siebie. Następnie w poprzek nakładano drugą warstwę, a całość oklepywano i wreszcie suszono na słońcu.
O jakości papirusu decydował użyty surowiec: papier sporządzany z warstw zewnętrznych był stosunkowo gorszy. Można wyróżnić dwa rodzaje papirusu:
- hieratyczny – miał 26 centymetrów wysokości, jasne zabarwienie; służył do zapisywania tekstów religijnych;
- kupiecki – miał 12 centymetrów szerokości, był barwy brunatnej; stosowano go przede wszystkim do pakowania towarów.